marreenik

Vandaag verschijnt er een nieuwe categorie op werockthatparents, hoera! Eens in de zoveel tijd schrijf ik op zaterdag een column waarin ik vertel over mijn niet zo wilde, maar wel kleurrijke leven met het gezin. Er vliegen anekdotes voorbij, er razen vraagstukken voorbij waar ik niet uit kom en ik beschrijf hilarische momenten die ik liever achteraf vergeet, maar waar ik tegen beter weten in toch even op terug kom.

Ik ben op een feestje en sta tussen een hoop kinderloze mensen. Vrienden die geen idee hebben wat opvoeden is. Sommigen blijven liever nog even jong, anderen hebben wat meer interesse in het leven met kinderen. Ik sta daar dus met een drankje in mijn hand en ik probeer aan iemand uit te leggen dat ik gastouder wil worden. Het vlot niet erg. Het lijkt er zelfs op dat diegene waar ik naast sta totaal niet begrijpt waar ik het over heb.

‘Straks kun je helemaal niets anders meer doen dan poepluiers verschonen?’. Iets waar ik razend enthousiast over ben lijkt voor iemand anders niets meer dan poepluiers verschonen. Even voel ik mij een beetje vernederd. Alsof mijn leven niet interessant genoeg is, omdat er poepluiers in voorkomen. Ik krijg de neiging mijzelf te verdedigen, maar ik kan niets verzinnen dat een poepluier interessant maakt voor iemand die geen baby heeft. Zelfs iemand die wel een baby heeft houdt niet van vieze luiers. Ik heb er geen argumenten voor. Ineens ben ik bang dat ik echt een leven ben aangegaan waar niets meer te zien is dan die baby’s en die luiers en dat ik het hoofd niet boven water houd.

Maar dan hou ik op met paniek zaaien. Ik bedenk mij dat zij er ook niets aan kan doen. Het is voor haar allemaal een ver van haar bed show. Voor haar betekent kinderen hebben misschien het einde van de wereld. Dat veranderd later wel, of niet. Ik hou van dit leven. Ik heb liever poepluiers dan dat ik avonden achter elkaar ga stappen en het feestbeest uithang. Ik kan dit echt wel, mijn leven is niet over. Ik heb voor de klas gestaan. Ik heb 30 kleuters om mij heen gehad als invalleerkracht en ik heb het overleefd. Sterker nog ik heb mij er goed vanaf gebracht. En niet alle kleuters waren uit hun luiers. Aan het einde van de dag waren alle lessen afgedraaid, de opdrachten gemaakt, luiers verschoond, pleisters geplakt, kinderen getroost en had ik drie keer pauze zonder drama. Ik heb dit volkomen in de hand en zeg nu zelf, vijf kinderen als gastouder is dan toch helemaal niet veel? Er blijft een leven over. Met en naast de kinderen.