Lekker aanklooien, ik kan het iedereen aanraden

Een hele tijd geleden, toen ik zwanger was van Sari, maakte ik een vision board. Je weet wel, zo’n canvas ding met allemaal plaksels van dingen die je nog wilt doen, dromen die je hebt en uit wilt laten komen. Nou, dat dus. Maar ik maakte er geen met grootste dromen, ambities en gekke reizen. Ik maakte een vision board voor mijn eerste jaar als moeder van twee kinderen. Een jaar waarin ik vooral op de planning had staan om te genieten en niet te veel te moeten van mijzelf. Zo’n jaar dat ik echt op en top moeder kan zijn, thuis bij de kinderen en ik alles wat ik met hen wil doen (voordat ze naar school gaan) kan doen. Zen life, zoiets, maar dan wel lekker met hectische kinder dingen, die zijn er gewoon veel zo’n eerste babyjaar ;).

Het is iets wat mij heel erg boeit, zo’n niet gehaast leven. Niet alles moeten wat we in de wereld moeten deze tijden. Maar wèl de dingen die je doet vol overgave kunnen doen. Stilzitten en niksen vind ik saai, dus dat bedoel ik niet met zen life.

Terug naar mijn vision board dus. Ik maakte er een met allemaal dingen die ik absoluut niet moest vergeten het eerste jaar. En dat is erg handig soms. Maar toen wilde ik toch fanatiek gaan bloggen, wilde ik toch alles aangrijpen en doen, was ik toch dagen aan het rennen en vliegen en overviel het boerderij leven mij misschien ook wel een beetje. En toen keek ik op een dag weer naar mijn vision board. ‘lekker aanklooien, ik kan het iedereen aanraden’ zag ik staan. Right! Aanklooien! Ging dat eens even mooi mis.

En dat ben ik dus even gaan doen. Want het mooie van aanklooien is dat het werkt als je het even een tijdje doet. Niet het hele jaar, niet de rest van je leven, niet zes maanden achter elkaar. Gewoon even. Een paar weken, een paar maanden mag ook best. Lekker aanklooien, zodat je daarna weer helemaal opgeladen en ambitieus kan doen. En dat is fijn. Die quote was dus zo gek nog niet en ik kwam hem tijdens mijn zwangerschap tegen in Kek mama (toen ik nog de rust nam om te lezen).

En weet je wat? Ik kan het iedereen aanbevelen! Maar wat deed ik dan? Nou, voor de kinderen zorgen, dat natuurlijk. En mijn huishouden ging ook gewoon door (aanklooien is niet niksen). Maar ik nam daarnaast écht tijd voor iets minder nuttige dingen. Ik speelde bijvoorbeeld veel piano. Soms deed ik dat met Marre samen, soms met Marre op schoot en af en toe met spelende kindjes om mij heen. Ik haakte en haakte en haakte, tot ik nog steeds geen vest af had (nee echt niet, serieus). Ik las een heel boek uit! En ik speelde heel vaak en veel bewuster met mijn meisjes. Ik nam er meer de tijd voor, in plaats van dat ik steeds weer dacht aan klusjes die ik nog moest doen. Ik kan je vertellen dat het dan niet zo heel relaxed spelen is. Ik probeerde mee te gaan in wat de dag bracht en oké te zijn met dingen die ik niet had gedaan die dag. Mijn oneindig lange to-do list liet ik even links liggen. Bloggen deed ik dus niet, want bij bloggen komen veel te veel plannetjes en ideeën om de hoek kijken. Die maken mijn gedachten niet zo zen. En de hele bedoeling hiervan was natuurlijk iets meer zen worden, want dat was een beetje weg.

Ergens raakte ik verzeild in rennen en vliegen en niet stil staan bij het moment. Ergens raakte ik in de knoop met teveel dingen moeten van mijzelf. En gelukkig heb ik op die momenten mijn vision board altijd nog. Echt. Het was een soort van fijne challenge voor mijzelf. Niet zoveel moeten van mezelf en eens mogen genieten van het feit dat ik thuisblijfmoeder ben. Waar heb ik het idee vandaan gehaald dat ik toch heel hard moet werken? Dat ik áltijd nuttige dingen moet doen, juist omdat ik niet werk? En dat ik vooral niet moet stilzitten. Oh en ook, dat naar het bos gaan met de kinderen (Zo van; iedereen is aan het werk en ik loop in het bos, dat zal wel raar zijn), of urenlang treinbanen bouwen en nep eten koken in pannetjes niet nuttig genoeg is voor deze wereld. Waarom moeten we als mens toch altijd nuttig bezig zijn? Note to self: dat is niet heel handig en ik ben hier juist om treinbanen te bouwen zo af en toe. Daar wordt de wereld mooi van.

Dus aanklooien is soms best wel tof en een hele fijne afwisseling met ‘gaaaaan’. En die to-do list gooi ik misschien wel gewoon het raam uit nu.

ps. Voor iedereen die nu benieuwd is naar de rest van mijn vision board, zal ik er een blogpost over maken? 😉

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *